Prawnik. Urodził się 12.11.1910 w Chołoniowie na Wołyniu, (majątku Krasińskich, którym do wybuchu pierwszej wojny światowej zarządzał jego ojciec Wacław Popiel. W 1908 r. (Wacławowie osiedli we własnym majątku Skurcze na Wołyniu), jako drugie dziecko Wacława Popiela i Zofii z Krasickich, herbu Rogala. Według rodziny zginał rozstrzelany na Pawiaku w Warszawie dn. 17.01.1943 r., (inna data śmierci, którą ustalił sąd Sąd Grodzki w Warszawie to: 9.05.1946 Warszawa, lub na Majdanku w Lublinie). Stanisław ok. 4 lat dzieciństwa spędził w Skurczu majątku rodziców gdzie przed I wojną światową przyszło na świat czworo dzieci Wacławów. W 1914 r. wybuchła I wojna światowa. W 1915 r. działania wojenne, które ogarnęły także tę część Wołynia gdzie mieszkali Wacławowie Popielowie (Skurcze), zmusiła ich do opuszczenia rodzinnego domu. Tułając się przeważnie u dalszych krewnych Wacław przyjmuje administrację kolejnych majątków, aż w końcu 1917 r. pod frontem bolszewickim znaleźli się w Ławrowie k/Łucka w bardzo niebezpiecznych warunkach. Po wielotygodniowej tułaczce dotarli do domu rodzinnego w Krakowie, skąd po pewnym czasie wracają na Wołyń i osiadają w swoim mniej zniszczonym (niż Skurcze) majątku w Bortnowie, ale i stamtąd przyszło im zaraz uciekać przed bolszewickim najazdem. Tułaczka, trwała ~ od 1914 -1920. Wraz z rodzicami i rodzeństwem Stanisław przebywał kolejno w Kijowie, w Równem, w Zakopanym, w Ściborzycach u stryja Ludwika Popiela, w Kopaszewie u wuja Mieczysława Chłapowskiego, w Glinnym, a w końcu w Kostrzynku i w Mościskach w pow. wyrzyskim, majątkach nabytych przez Wacława w 1922 r. Wykształcenie podstawowe do 4-ej klasy włącznie, otrzymał w nauczaniu domowym. Nauczycielką jego tak jak i jego rodzeństwa była p. Wanda Czerniawska. (Patrz aneks). Składał egzaminy w Poznaniu, w szkole Dąbrówki, w Polskiej Wsi w Sacré-Coeur i w gimnazjum humanistycznym w Bydgoszczy.

Oświadczenie Jako bliscy studenci z czasów studenckich w Poznaniu Stanisława Popiela, ur. 1910 r. w Chołoniowie – oświadczamy, że w okresie swych studiów prawniczych tj. w latach 1928 - 1932 w. wym. był członkiem katolickiej organizacji studenckiej „Odrodzenie”, i że zarówno swym życiem osobistym jak i swoimi wystąpieniami dawał wyraz przekonaniom religijnym i patryjotycznym – w szczególności antyhitlerowskim. Ponieważ po ukończeniu studiów przez Stanisława Popiela i przeniesieniu się jego do Warszawy, utrzymywaliśmy z nim nadal więź koleżeńską możemy poświadczyć, że Stanisław Popiel w dalszym ciągu utrzymywał swą linię życiową, należąc w Warszawie od 1934 –1939do Sodalicji Mariańskiej, zaś w okresie okupacji brał poważny udział w pracy konspiracyjnej na terenie Warszawy. W styczniu 1943 został zaaresztowany przez Niemców w czasie obławy ulicznej w Warszawie, o czym zdołał uwiadomić rodzinę i kolegów kartką wyrzuconą z konwoju wiozącego więźniów na warszawski dworzec. Wszelkie dane wskazywały na to, że Niemcy wiedzieli o jego pracy konspiracyjnej, i że go osadzili i przyprawili o śmierć w obozie koncentracyjnym w Majdanku pod Lublinem w terminie bliżej nieznanym.

Oświadczenie niniejsze składamy dla poparcia starań rodziny o odszkodowanie za uwięzienie i śmierć Stanisława Popiela.

Oświadczenie Teresy Plater z Białaczowa: 25.11.2000 r była u mnie Teresa Broel Plater z Białaczewa i opowiedziała co następuje: Staś Popiel, syn Wacława wg niej, kochał się w Helence Brzozowskiej i chciał ją wykupić z Majdanka, ale to mu się nie udało. Nie wiadomo czy nie za to został osadzony na Pawiaku, gdzie zginął rozstrzelany 17 stycznia 1943 r. Podobno z dworca napisał kartkę, żeby wiedzieli że jedzie...

Teresa Plater była kuzynką Helenki Brzozowskiej. Helenka o Majdanku nigdy nie opowiadała. Wyszła z niego. Była pielęgniarką w Powstaniu Warszawskim, pod pseudonimem „Elena”. Pokrewieństwo Teresy Plater i Helenki Brzozowskiej: Rodzice Brzozowscy mieli córkę Teresę Brzozowską zamężną za Platerem i syna N. Brzozowskiego. Syn miał troje dzieci: Marysię Brzozowską, Helenkę Brzozowską i Zbyszka Brzozowskiego, który zginął w 1939 r.

Czyli Teresa Plater i Helenka Brzozowska były „cousines germaines.” (Spisała Maria z Ponińskich Popielowa)]